Buenos Aires is nog steeds wereldboekenhoofdstad. Onze Nederlandstalige bib (BIBBA) ligt er toch maar stilletjes bij. Tijd om er iets aan te doen en de boeken van onder het stof te halen. We kregen onlangs twee grote schenkingen: eentje van Michael E. en van Hugo Ryckeboer uit Mendoza. De schat aan 'nieuwe' boeken staat te blinken op de planken, maar het licht blijft uit. Daarom gaan we wat spaarlampen bijdraaien.

Ik haalde uit de nieuwe stapel boeken eentje dat me dadelijk opviel. Vooral door de originele kaft en toen ik het nader bekeek, door zijn herkomst: geschreven door een Domna uit mijn vroeger schooltje, Vita et Pax. In mijn tijd werden deze zusters met Domna aangesproken, iets wat ik als kind heel voornaam vond. Domna Ursula schreef een boek over 'Koningskinderen' in 1938 en verstuurde dit boek helemaal naar Argentinie met een briefje bij,  gedateerd 4 juni 1938. Het begon met 'Ave Maria'. Dit documentje geeft het boek nog meer antiquaire waarde.

Lezen is leren, lezen is goud, boeken openen je wereld, elke pagina die je omdraait, toont je een nieuwe uitdaging...zoveel slogans om het lezen aan te prijzen.
Al lezend leer je de mensen beter kennen. De geschreven woorden laten je om je heen kijken. Je observeert door de blik van anderen.  Lezen is hersengymnastiek, tussen de lijnen door ontdekken wat de schrijver je wil meedelen, is een denkoefening. 'Zinnig' ontdek je lezend jou waarheid. 'Let work your little grey cells' zoals Agatha Christie ons via Poirot laat weten.

Boeken lezen is handig en verlicht heel wat 'wacht'tijd in je leven. Het past handig in je zak, handtas of rugzak. Al lezend zou je zelfs willen dat het nog lang duurt eer ze je te woord staan in de post, migratie of bij de dokter, tandarts. Je zou willen dat je busreis eens zo lang is, om verder rustig te kunnen genieten van elke pagina die je omslaat.
Een boek geeft je inspiratie om te praten in een groep mensen die je niet kent, of om small talk op dreef te houden tijdens een saaie bijeenkomst. Het kan het ijs breken bij liefde op eerste gezicht. Als je een boek navertelt kan je je toehoorders aan je lippen hangen. Met een natte vinger een pagina omslaan, kan de oorzaak zijn van een belangrijke bocht in je leven. Lezen verscherpt je concentratie.  Heel de subte hult zich in stilte, het kadans van de trein verstomt, de klagende rij mensen voor je zwijgen...alleen de wereld die de woorden uit jou boek tot leven brengt, dwarrelt om je heen.

Een boek geeft je vrijheid. Doorboort je saaie bestaan. Onthult steeds weer iets nieuws, ook al heb je het versleten met je ogen. Er is ergens wel een boek dat speciaal voor jou geschreven werd, dat boek ontdekken is een ware schattejacht. Een boek is als een minaar, het verwarmt je, vergezelt je, geeft je momenten van  geborgheid, het laat je lachen en huilen, emotie tussen elke bladzijde, speciaal en alleen voor jou. Boeken veranderen levens, boeken veranderen mensen.

Allemaal fantastische dingen zou je op het eerste gezicht zeggen. Maar was, spijtig genoeg 'is', het niet zo, dat lezen ook als gevaarlijk wordt bestempeld? Boeken werden verbrand of verboden. Het is nog niet zo lang geleden, twee generaties misschien, dat het voor vrouwen verboden was om te lezen. Er bestond een zwarte boekenlijst, op gevaar van eigen leven of voor je goede naam, mocht je deze zeker niet inkijken. Mijn groottante kreeg alleen boeken te zien die haar schoonmoeder of man haar gaf. In de bib werd er op toegekeken dat je geen boeken koos die niet voor jou ogen bestemd waren.

Dit en nog veel meer, dat ik nu niet allemaal ga schrijven, om jullie niet te vervelen, ging door mijn hoofd toen ik het boekje op weg naar huis in de subte, eens inkeek.

.../...Om kleine Noel in zijn wiegje te zien liggen, moeten we een heel lange, moeilijke en snikheete reis doen, namelijk naar het land van de menscheneters, naar Kongo. Als je niet weet waar Kongo ligt,sla dan in je atlas de kaart van Afrika op en zoek in de smalle onderste helft de groote rivier met dien naam (Kongo). Er zijn in Basoko, waar Noël is geboren, ongeveer 25 blanken menschen. Alle anderen zijn negers, die nog menscheneters onder hun voorvaderen tellen. "Doen ze dat nog?" hoor ik je met verschrikte oogen vragen. Ik durf niet gerustellend "neen" zeggen. In ieder geval had Noël's zwarte 'peetoom' (dit was niet zijn kerkelijke peter) weleens een blanke opgepeuzeld. Deze neger heette Mongungu. Hij was , geloof ik, een stamhoofd en een heidensch hoogepriester. Maar op 't oogenblik van Noël's doop, waarbij Mongungu met de andere zwarte stamhoofden in feestkledij tegenwoordig was, liet hij zich plechtig tot 'officieel beschermheer' van het 'blanke jongetje' uitroepen, en had hij voorgoed het menscheneten vaarwel gezegd.

.../... Noël werd ziek en had dringend een arts nodig. De papa van Noël vertrok dadelijk naar Yalamba. Het was geen gemakkelijke tocht: met zijn bootje over een stroom vol krokodillen en daarna per draagstoel dwars door dichte bosschen, waar nog luipaarden en olifanten huisden.

Ja lezen, het verbreed je denken.

PS: de kleine Noël sterft op het einde van het verhaal, ergens in de Ardennen.

Toen God de wereld creerde, na het inplanten van de zee en het land, de mensen en de dieren, en hij aan het plantenrijk kwam, vroeg hij wat ze wilden worden. Toen hij aan de  De bloemen vroegen hun kleur, de bomen hun vruchten en de struiken zeiden:

- wij willen soepel en sterk zijn om de weerbots van het geluk aan te kunnen.

God maakte hen sterk en soepel, toen was het de beurt aan de Jacarandá, die zei:

- Ik wil kokket zijn zoals een vrouw, en God maakte hen kokket. Het rietveld dacht diep na en vroeg:

- wij willen lang en sterk zijn, zodat we dienen als speren en pijlen voor dappere krijgers of om tronen te maken van krijgsheren.

Toen was het de beurt aan de ombú, hij stond er een beetje verdwaasd bij, dromend, zonder enig idee wat hij wel wilde worden als hij groot was. Zijn antwoord was dan een beetje langer dan de rest:

- Ik wil omvangrijk zijn, schaduw geven aan iedereen die wil rusten, een parfum hebben waardoor iedereen zijn zorgen vergeet, niet kleurrijk, nog saai, Tata Dios, ik wil er zijn voor de mensen, hun vermoeidheid wegnemen en hen opladen voor de uitdagingen die zij in hun leven willen opnemen. Ik wil een oase zijn aan riviertjes en hoog in de bergen, geen water vermorsen, zodat de dorstigen zich kunnen laven aan de rivier aan mijn voeten, ik wil dienen als vuur voor hun maaltijd, hen warmte geven in strenge winters.

en God zei tegen de ombú:

- Al wat je vraagt zal je krijgen.

Er gingen eeuwen voorbij en de redder van de wereld kwam neer op de aarde, hij redde de mensheid en liet zich kruisigen. Toen de ombú dit te weten kwam, vroeg hij een onderhoud met Tata God. Vol pijn en rouw in zijn gebladerte zei de ombú:

- Tata, toen u aan het plantenrijk vroeg wat we wilde worden, wilden we allemaal mooi zijn, sterk en nuttig en ze gebruikten dit om de redder te kruisigen, ik wil dus geen van dit alles zijn, niet sterk, niet soepel, niet mooi, noch nuttig, zodat ik nooit als een kruis kan gebruikt worden.

- Boompje vol ziel en medeleven, ik wil je niets ontnemen wat ik je ooit gegeven heb, sprak God, jij blijft mooi en nuttig voor de mensen zodat zij aan jou kunnen zien wat echte liefde is.

Deze legende van de ombú is volgens mij de inspiratie voor het boek Onder de Ombu van Montefiore. Santa Montefiore is geboren als Santa Palmer-Tomkinson, een waterman uit de jaren 70. Zij groeide op tussen de adel van Engeland. Voor haar Spaans te leren, trok ze een jaar naar een estancia in Argentinie en daarna woonde ze een paar jaar in Buenos Aires. Vier van haar boeken spelen zich af in Argentinie, waaronder 'onder de ombu'. Zij is getrouwd met de bestseller-schrijver Simon Sebag Montefiore, een engelse familie van Italiaanse migranten.

'Ik kan niet aan Argentinië denken zonder dat het beeld van die knoestige boom, wijs en alwetend als een orakel, zich aan mijn bewustzijn opdringt. Ik weet dat het onmogelijk is het verleden te doen herleven, maar in het web van zijn oude takken liggen al mijn herinneringen en hoop voor de toekomst besloten. De ombu is al die tijd hetzelfde gebleven, als een steen in het midden van een rivier, terwijl de wereld eromheen is veranderd.'

Zo begint het verhaal van Sofia Solanas, dochter van de rijke Argentijnse paardenfokker Paco Solanas en Anna Melody O'Dwyer, een Iers plattelandsmeisje. Anna heeft nooit helemaal kunnen aarden op Santa Catalina, de familieranch. Ze heeft altijd het idee gehad niet goed genoeg te zijn bevonden door de familie Solanas. Haar liefhebbende maar eenvoudige ouders ziet ze de eerste jaren van haar huwelijk niet, bang dat zij haar te schande zullen maken.

Na twee zonen krijgt Anna een dochter, maar deze dochter, met haar mengeling van Argentijns en Iers bloed, is niet bepaald een dame. Haar wildheid en haar schoonheid maken haar zeer geliefd bij iedereen, behalve bij haar moeder. De levenslustige en vrolijke Sofia botst vaak met de diepgelovige Anna, die in alles de wil van God ziet. De band die Sofia met haar vader heeft pijnigt Anna. Sofia windt haar vader om haar vinger, en mag van hem zelfs een polowedstrijd spelen.

Santi, de neef van Sofia, vindt haar erg amusant. Haar ongetemdheid en haar plotselinge uitbarstingen maken haar heel anders dan andere meisjes. En langzaam beginnen hem ook andere verschillen op te vallen. Tussen Sofia en Santi groeit meer dan vriendschap, en meer dan een familieband... Ze weten beiden dat zij wellicht voor elkaar bestemd zijn, maar elkaar nooit zullen krijgen.

Een boek om te lezen, te smaken, te voelen. Een boek om het leven van de estancias van Argentinie beter te begrijpen.

Er zijn een hele hoop nieuwe boeken bijgekomen, donaties van Michael, Tom, Kristof en Geert. Ze staan allemaal op orde en de bib ziet er schitterend uit. Klaar om bezocht te worden door een horde lezers!

Hier vind je de nieuwe boekenlijst

Er zijn enkele boeken al een tijdje uit de kast. Hieronder de lijst, moest iemand van jullie deze boeken in bezit hebben, laten jullie dan een seintje, als ze niet meer opduiken, schrap ik ze van de lijst.

Japanse tuin       Aspe            A4               
Vrouwen met een IQH Brusselmans         B5

Bezonken dood   J Brouwers          B7

De verwondering  H Claus           C5

Het verdriet van België        H Claus    C6 TERUG

Terug naar huis  Demedts D5 TERUG

De rechter en zijn beul   Dürremat D7 TERUG

De PG J Geeraerts  G1

Oefentocht in het luchtledige H GuilliamsG3

Een Geur van Sandelhout Lampo HubertL2


De kwelling McDermud   M3

Verzamel de liefde B MoeyaertM5

In het gouden spoor van Patagonie R Remaut   R1

De jazzspeler en andere verhalen M RoelantsR2

Schrijvers M Roelant  R3

Maigret incognitoSimenon  S1

Het ParfumP Suskind   S8

De oude patagonie-Expres P TherouxT1

Tijdelijk adres: andes A Twigt  T2

De duivel draagt PradaL Weisberger W6
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       
Het verhaal van David de KabouterDe Ballon  TERUG

In de tijd van de distributieradio in Antwerpen, bezocht ik vaak mijn oma, in die tijd was dat mijn moemoeke. Een klein appartementje ergens in de straten van Borgerhout kan je moeilijk een plaats vol avonturen noemen, en toch beleefden mijn zus en ik het enige avontuur  na het andere op het parket van ons moemoe. De daufiné, de stemmenjager en het zingende nijlpaard waren onze hoofdrolspelers. Als u ongeveer van deze voorjaarse zelfde generatie bent als ik, weet u dat dat LP's waren van Suske en Wiske. Deze verhalen waren verre weg fantasierijker dan de music halls en realtime echte movies.

Met gesloten ogen zagen we al de fratsen van lambik voor ons en de 'cacanerveus' van Tante Sidonie. We zagen Wiske met Schanulleke door het hoge gras kruipen en zagen hoe jerom alles weer redde. Deze avontuurlijke uren kunnen uw pagaders nu terug herbeleven met de LP's die nu op youtube staan, gepaard met een zeer povere tekenanimatie, maar de stemmen zijn eens zo mooi.

Beluisteren? Druk op de hoes

Een Nederlandstalig boek vinden in deze contreien over de geschiedenis van Zuid Amerika en nog gratis ook, is een feest. Op de pagina van VIW vind je het boek van Professor Eduardo Dargent Chamot. Hij wijdde zich aan een studie over 'el mundo flamenco' en in dit geval over de aanwezigheid van Vlaanderen in Zuid Amerika van het begin van de ontdekking van dit continent.

je kan de link van het boek op de website van VIW vinden

Allez Raconte! Een Belgische, Franse, Zwitserse, Luxemburgse co-productie wint de Baficito prijs.

Sprookjesboek van de Efteling

Gerrie van Dongen, Ad Grooten

Assepoester, Vrouw Holle, de Indische waterlelies, Klein Duimpje en nog veel meer. Die heerlijke sprookjes werden voorgelezen door twee dames met betoverende stemmen: Lisa Wade en Georgina Verbaan. Leeftijd: 4+

Het is en blijft inderdaad een probleem. De Belgische cultuur vindt zo moeilijk zijn weg in eigen land. 10.000 km verderop zit de zaal barstensvol voor een kinderfilm van Belgische makelij, dit tot twee maal toe en dit voor twee Belgische films, die ik in het internet op belgische sites nauwelijks terugvind. A pas de loup, een film van de familie Ringer, met kleine ringer Wynona in de hoofdrol en wat voor een hoofdrol.

Belgische films vinden niet makkelijk hun weg naar BAFICI, het filmfestival van de onafhankelijke film in Buenos Aires. Misschien komt het omdat het te ver is, misschien omdat het over een Spaans sprekend publiek gaat? Ik denk niet dat dat het probleem is. De kwaliteit zeker niet, want de Argentijnen die zeker experten zijn in culturele aangelegenheden zoals literatuur en film, kennen België heel goed. De gebroeders Dardenne worden hier haarfijn ontleed in de filmscholen. Argentijnse cameramannen en regiseurs sparen alles bij elkaar om naar de filmschool in Brussel te reizen, al is het maar om er even stage te lopen of gratis mee te mogen werken aan een film van de studenten. Ze kennen de Belgische film heel goed en waarderen hem als topklasse. Toch is de brug naar de officiele wegen iets te ver, ambassades, culturele ministeries, ze werken te weinig mee. Als er dan een film door de mazen van het net dwarrelt, is de redactie er als de kippen bij om hem te zien. Dit jaar konden we gelukkig alle Belgische producties meepikken die we wilden, soms vallen de programmaties samen en moeten we kiezen.

A pas de loup

Cathy (Wynona Ringer) is verdwenen. Heimelijk heeft het meisje zich in het bos teruggetrokken om haar ouders te testen hoe lang het zou duren voor ze haar afwezigheid zouden opmerken. "Volgens mij merken ze gewoon niet dat ik er niet ben en gaat hun leventje gewoon verder."

In het bos vindt ze een vriendje, een vis die ze vangt en bewaart in een emmer met water. Ze vangt er pieren voor, eet er zelf ook een paar, bouwt een hut en vlucht voor een grote hond. Olivier Ringer, de fotograaf, speelt de vader en Macha Ringer de moeder. Iedereen zoekt haar, Cathy blijft goed verborgen bij haar vriendjes in het bos.

Het script is bijzonder origineel, de fotografie getuigt van een kinderlijk getraind oog en het hoofdpersonage zet een geloofwaardige rol neer. Cathy leert met een kinderlijke ernst de natuur en haar omgeving kennen. Ze rafelt de wereld om haar heen met veel respect uit elkaar om zo de ingewikkelde grotenmensenwereld begrijpelijk te maken. De dagen die de doorbrengt in het bos, ontdekt ze het leven zoals het is: mooi, simpel en vol vrolijkheid. Haar vader zoekt haar zonder ophouden en zij wil enkel dat hij op houdt haar te zoeken, tot ze doorheeft dat hij dat misschien niet wil. De rode draad brengt haar terug thuis.

"Ze binden me vast. Ze denken nu dat ik veilig ben, nu kunnen ze me weer vergeten, want ik zit vast in de veiligheidsgordel van de auto. We rijden naar het platte land, daar vergeten ze zelfs zichzelf, mijn ouders, en ze zeggen dat de lucht er goed is voor mij. Hoe weten zij dat? Zouden ze het kunnen zien aan mij wat goed voor me is? Want vaak denk ik soms dat dingen die goed voor me zijn helemaal niet goed zijn voor me. Ik heb soms mijn twijfels dat ouders dat echt wel weten. Zouden ze er voor gestudeerd hebben?"

Heel de film door zien we de wereld langs kinderogen. De volwassenen spelen er een zeer geringe rol in, ze zijn er alleen als Cathy dat toelaat en op de manier dat zij het wil. A pàs de loup is een sprookje, in tekst, acteertalent en in fotografie. Als je even kind wil zijn, koop dan een groot pak chips en ga deze film huren, zet heel de familie rond de de televisie en .... geniet.

De tweede film die furore maakt is een Belgische co-productie: Allez Raconte! Hij zal waarschijnlijk de kinderprijs winnen, maar daarvoor moeten we nog een nachtje slapen.

Zondag was een zonnige dag, zoals het woord zelf zegt. Het terrasje van Via Via lag er gezellig bij. Rustig kon men nog vlug je boek uitlezen, voor de leesclub begon. Hier een overzicht van de boeken die werden voorgesteld, aan jullie om ze daarna eens ter hand te nemen.

Het filmfestival telt 426 films, lange en korte films, in 22 zalen en 11 locaties verspreid in de stad. Zoals de traditie het voorschrijft speelt de nationale film een belangrijke rol. 49 Argentijnse films en korte films zullen getoond worden, 11 ervan dingen mee naar een onderscheiding. Het festival wordt geopend met de film Vaquero, een Argentijnse premiere, in teatro 25 de Mayo op 6/3.

De heer Lombardi zei dat hij met veel plezier een nieuwe editie van Bafici opent. Elk jaar groeit dit filmfestival zowel in culturele als economische waarde. "Bafici is een haven voor de export van onze cultuur en gedachtegoed. De faam die het festival heeft opgebouwd hebben we niet alleen te danken aan de bekwame mensen in de organisatie. Ook heb publiek daagt ons steeds weer uit om tot het uiterste te gaan. Het publiek in Buenos Aires, Argentinië, is een cultureel geschoold en veeleisend publiek."

Daarna dankte de heer Lombardi de verschillende ambassades die meewerkten aan deze editie, speciaal vernoemde hij de ambassade van Frankrijk, dat zoals elk jaar, goed is voor een groot aanbod aan films. Hij prees ook vooral de directie en de organisatie achter het festival:

"Sergio Wolf is geen man die op een comfortabele plaats bleef zitten, toen het festival een paar jaar terug reeds grote internationale faam had, hij zoekt steeds nieuwe uitdagingen en creaties die soms het gezonde verstand overstijgen, waardoor het kunst wordt."

Sergio Wolf bedankte iedereen die meewerkte aan het festival, in alle niveaus. Hij is nu 4 jaar in rij directeur van het festival en "elk jaar is het een nieuwe uitdaging om verder te gaan en te innoveren." Dit jaar ligt de klemtoon vooral bij de Argentijnse film. Vooral de uitdraging van de Argentijnse kwaliteitsfilm wil Bafici verder zetten. Samen met BAL, de organisatie om nieuw talent in contact te brengen met financiële middelen, wil Bafici werken aan een toekomst voor de cine in Argentinië en Latijns-Amerika. Ook het internationaal aanbod is dit jaar niet te onderschatten. Wolf legt uit dat de selectieraad zich dit jaar vooral gericht heeft op fictie, waarin de tijd driedimensionaal zal vertegenwoordigd zijn: verleden, heden en toekomst. Verder zijn er nieuwe categorieën bijgekomen, om de films meer gerichter tot bij het publiek te brengen. Naast fictie, is er nog de categorie van :

Kunst - Sport - Hartjes (Corazones) Hierdoor krijgen de films een extra dimensie naar het publiek toe. Vooral fier vermeldde hij de documentaire van Boca in de categorie Sport, waardoor er enig boe- en hoera-geroep in de zaal opsteeg.

Waar Wolf vooral aan wil werken is aan de doorstroming van de Argentijnse film naar de internationale markt. Producenten kloegen hierover en Bafici is bereid hierin een zeer actieve rol te gaan spelen. Hij was ook heel fier om de 3D films aan te kondigen die op het programma staan en de nieuwigheid van live muziek bij een paar geprogrammeerde films, dit in Teatro 25 de Mayo en in Metropolis. Hij sloot af dat hij nog zoveel te vertellen had, waarschijnlijk heel veel vergat, maar dat het festival in elk geval weer een voltreffer zal zijn.

De vragen van de pers waren gepaard aan eerst een paar woorden van lof naar Wolf toe. Toen een journalist vroeg wat er dit jaar verbeterd was aan het festival, antwoordde Wolf heel bescheiden:"Verbeterd? Als je bijna perfect bent, is het moeilijk om nog te verbeteren. (lachje)Uiteraard kan er altijd iets verbeterd worden, maar dat hoor ik dan liever na het festival van jullie, dan pas weet ik of onze verbeteringen geslaagd zijn."

Het festival opent zijn deuren op 6/3. In Abasto, de traditionele locatie, zullen alle zalen voorbehouden worden aan het festival. De kaartjes zullen dit jaar makkelijk op het internet kunnen gekocht worden. Andere locaties in de stad zijn te vinden op de website van het festival.

Buenos Aires Wereldboekenhoofdstad 2011 en wij doen mee!

Start leesclub VIA op zondag 13 maart 17 u in Via Via

Eloisa Cartonera is een cooperatieve in La Boca, Buenos Aires die handgemaakte boeken uitgeven van karton. Dit karton verzamelen ze van de cartoneros van Buenos Aires. "Onze boeken bevatten Latijns Amerikaanse literatuur. Het begon allemaal in 2001. We zijn een product van de crisis. We krijgen ook wel eens de kritiek dat we de crisis en de armoede esthetizeren. Toch is het zo niet echt gegaan. Een groep mensen kwam tesamen om op verschillende manieren samen te werken, om nieuwe dingen te leren, om een cooperatieve op te bouwen en te leren hoe we onszelf konden bedruipen en managen. Gaandeweg kwamen we tot een concept. Er werd enorm veel plezier, enthousiasme en liefde in ons werk gestoken. We kregen er elke dag meer en meer plezier in. De vorige kataloog bevatte 100 titels, en vandaag zijn we aan 200 titels toe. Tussen deze titels vind je poezie, theaterstukken, korte verhalen, literatuur voor kinderen, mythes..allemaal van Zuid-Amerikaanse schrijvers.

In hun kataloog vind je boeken van Rodrigo Rey Rosa, Alemian Manuelito, Gabriela Bejerma, Ricardo Piña, Andres Caicedo, Fabian Casas en anderen . Enrique Lihn is een Chileense schrijver die overal waar hij kwam een boek schreef, zoals in Peru, in Cuba en uiteraard in Buenos Aires. Van hem zullen ze een anthologie uitgeven 'Poeta y extranjero'.

Elois begon op een artistieke manier, maar al gauw groeide het project uit tot een sociaal programma. Zij kochten het karton van de cartoneros aan een iets hogere prijs dan ze normaal voor hun karton kregen. De cartoneros waren nieuwsgierig wat ze ermee gingen doen en voor ze het wisten werden ze uitgenodigd om mee te werken. Iedereen heeft zijn job in Elois, iedereen kan zijn steentje bijdragen. Cartoneros die niet konden lezen noch schrijven, krijgen nu bijscholing terwijl ze de boeken drukken. Zij geven ook de kans aan schrijvers die nog niet bekend zijn. Ook bekende schrijvers geven aan Elois een verhaal speciaal voor hun boeken. Onze droom is om te participeren in de Internationale boekenbeurs in Buenos Aires. Dat is niet makkelijk, want de stands zijn zeer duur. We zouden er dit jaar kunnen bijzijn, dit door sponsering van de Braziliaanse ambassade.

http://www.eloisacartonera.com.ar/

La mejor manera de comprar un libro es ir a la libreria en Brandsen 647, La Boca, la cual se encuentra abierta de lunes a sabados, 2-6pm. Aqui es donde encontraran los mayores catalogos y tambien pueden ver como se realiza todo el proceso junto.

Mas links para los ojos y oidos:

El Folk: Whashimgton Cucurto (Autor y Fundador) y otras charlas sobre Eloisa.
http://www.youtube.com/watch?v=rIBb2VJ5l4U
El Art: Fotos de Eloisa Artwork en la 27th Bienal de San Paolo, Sao Paolo.
http://www.projectbase.org.uk/ImageBank
Los Libros: un video casero de Eloisa de como lo hacen.
http://www.eloisacartonera.com.ar/videos.html

Vrijdag 4 maart in het huis van cultuur in Buenos Aires, gaf de burgemeester van Buenos Aires, Mauricio Macri, officieel de start van : Wereld boekenhoofdstad 2011. Buenos Aires mag dit jaar deze titel dragen. De kunstenares Marta Minujin stelde haar installatie voor: De Toren van Babel. Deze creatie zal het boegbeeld worden van andere activiteiten doorheen het jaar in teken van literatuur.

Deze toren zal in mei op een strategische plaats worden gezet in de stad. De toren is 25 meter hoog en telt 20.000 boeken in verschillende talen, komende van landen over heel de wereld. Vrijdag stelden de landen die hieraan willen meewerken zich voor en gaven symbolisch een boek om in de toren te hangen. Tijdens de plechtigheid werd een maquette van de toren getoond. Landen die meewerkten zijn: Duitsland, Saudi Arabie, Oostenrijk, Azerbeiyan, België, Canada, Brazilie, China, Zuid Korea, Costa Rica, Croatie, Cuba, Denemarken, Ecuador, Verenigde Staten, Slovenie, Spanje, Frankrijk, Filipijnen, Finland, Griekenland, Nederland, Hongarije, Israel, Japan, Italie, Mexico, Libanon, Baskenland, Pakistan, Peru, Polen, Chechie, Rusland, Engeland, Sirie, Zuid Afrika, Zwisterland, Taiwan, Uruguay, Galicie en Catalonie.

In 2009 werd in Parijs beslist dat de Wereld Boekenhoofdstad in 2011 Buenos Aires zal zijn. Zij hebben een faam ivm de kwaliteit en varieteit van hun boekenindustrie, wat wil zeggen dat de kwaliteit van hun uitgevers, boekenwinkels en bibliotheken onder de loep werd genomen en goed werd bevonden. Voorheen was het Ljubljana in Slovenie. Het programma start zoals elk jaar op 23 april. Unesco baseert zich bij de keuze op het oordeel van de internationale uitgeversbond, de internationale boekenverkopers federatie en de internationale federatie van bibliotheken.

De stad die de titel een jaar mag houden organiseert verschillende activiteiten rond het boek, lezen en schrijven. In deze activiteiten worden de locale, nationale en internationale organisaties betrokken die iets te maken hebben met boeken en de boekcultuur in het algemeen. Er worden sponsers en fondsen aangetrokken om boeken te promoten of uit te geven die van algemeen nut zijn. De titel wordt ook gebruikt om het toerisme aan te trekken die geinteresseerd zijn in de literaire erfenis van de stad en de natie.

Het initiatief van Buenos Aires is een Toren van Babel maken op een van zijn prachtige pleinen, een toren die 25 meter hoog zal zijn en vol boeken hangt. Deze boeken mag iedereen binnenbrengen. Tijdens de plechtige inhuldiging van de maquette van het kunstwerk gaf ook de Belgische ambassade in name van Z.E. Dhr. Thomas Antoine en de consul Peter Ponjaert een Frans- en Nederlandstalig boek binnen.

"Mijn idee was om uit het dagelijks leven te ontsnappen en even te vliegen in onze fantasie" zegt Marta Minujin over haar installatie, de toren van Babel. Vanaf 7 mei zal de echte installatie te zien zijn op Plaza San Martin.

Menujin realizeerde in 1983 op 9 juli reeds een gelijkaardig project: een partenon van boeken. Zij maakte toen het partenon na met boeken die tijdens de dictatuur van Argentinië verboden waren. "Dit werk wil ik samen met de mensen maken." De bedoeling is dat zoveel mogelijke culturele entiteiten een boek in hun taal binnenbrengen, vandaar de titel van de installatie. Buenos Aires is heel wat culturele groepen rijk die hun taal en cultuur in alle vrijheid mogen promoten en onderhouden. Op dit vlak is Buenos Aires zeker geen toren van Babel, maar een voorbeeld voor de wereld dat taal en cultuur naast elkaar in vrede kunnen bestaan met respect naar elkaar toe. 

De Gouden Ganzenveer 2011 is toegekend aan schrijver, columnist en dichter Remco Campert. Dat heeft de Academie de Gouden Ganzenveer bekendgemaakt. Het is al de tiende keer dat de prijs wordt uitgereikt, die bestaat uit een gouden ganzenveer en een jaar lidmaatschap van de Academie. Campert zal zijn prijs op 7 april overhandigd krijgen.

Campert heeft een carrière van zowat 60 jaar achter de rug staat bekend om boeken als 'Het leven is vurrukkulluk', 'Tjeempie!' en 'Liesje in luiletterland'. Andere boeken vonden hun weg naar het grote witte doek ('Het gangstermeisje' of 'Alle dagen feest').

Veelzijdig en bedrieglijk eenvoudig
Volgens de Academie verdient de 81-jarige schrijver de prijs "om zijn veelzijdigheid als auteur, de lichtheid van de toon van zijn werk en zijn vermogen om zijn denk- en verhaallijnen bedrieglijk eenvoudig zo vorm te geven, dat ze voor een breed publiek toegankelijk blijven". Ook het feit dat de jongere generaties zijn werk nog steeds waarderen, is een belangrijke factor.

Geschreven woord
De Gouden Ganzenveer gaat elk jaar naar een persoon of instituut die veel heeft betekend voor het geschreven en gedrukte woord in Nederland. De leden van de Academie zijn afkomstig uit de wereld van cultuur, wetenschap, politiek en het bedrijfsleven.
 
Het was dit jaar de tiende keer dat de prijs werd toegekend. Eerdere winnaars zijn onder anderen Joke van Leeuwen, Adriaan van Dis, Joost Zwagerman en Tom Lanoye.

Het is kersttijd. Bij Luisterrijk vindt u diverse titels die aansluiten bij de tijd van het jaar. Naast een Nederlandstalige versie van A Christmas Carol is er ook een Engelstalige. Het gaat om een bijzondere variant: dit luisterboek werd gemaakt door de Britse komieken van Blackadder.

Ook hebben we twee Baantjer-thrillers in kerstsfeer. Voor volwassenen is er een hoorcollege over de feestdagen en voor ouders en hun kinderen is er Weet je Oma, dat beschrijft hoe je kinderen kan uitleggen dat Kerstmis niet om kerstbomen draait en Pasen niet om eieren.

De vergadering Migreren vroeger en nu, was een activiteit in het kader van de BIB vandaar dat het verslag hier komt te staan. Volgend jaar zullen we de filmavonden terug nieuw leven in blazen, iedereen die misschien een film kan meebrengen van België is hierbij alvast hartelijk voor bedankt!

"Latinos" door Filip Huysegems en Luc Verheyen

In de VS zijn de LatijnsAmerikaanse minderheden steeds
belangrijker, horen we steeds. Meer nog, als zogenaamde  hebben de
Latino's al de zwarten voorbijgestoken in aantal.

Als er gestemdmoet worden wordt er steevast gepolst naar hun intenties en ook
cultureel (Shakira, Ricky Martin, Jennifer Lopez en noem maar op..) komen ze meer aan de bak.

Maar een mexicaanse bouwvakker in Chicago heeft een heel andere
background dan een Cubaanse migrant in Florida of een Puertoricaan
in New York en de auteurs namen de moeite de verschillende
bevolkingsgroepen onder de loupe te nemen aan de hand van ter plaatse gemaake reportages.
De auteurs zijn twee kenners van Latijns-Amerika en hebben allebei een uitstekende pen. Latinos is niet alleen informatief maar ook meeslepend geschreven (zo steekt Huysegems als illegaal de Mexicaans-Amerikaanse grens over) en af en toe is het gewoon bulderlachen zoals wanneer we een Cubaanse gusano migrée met zijn pimp-my-ride auto en zijn "mamita' (niet zijn moeder) door Miami zien hotsen. (TD)

  
De Geschiedenis van de Tango
Luis Labraña (1946) en Ana Sebastián (1948), uitgeverij Epo

Mocht niet ontbreken in onze bib dit boekje, dat niet alleen de geschiedenis geeft van de dans en de muziek, de oorsprong van "het tango-gevoel", maar ook een paar mythes ontkracht, zoals die dat de tango in de bordelen zou zijn ontstaan.

Het boek is geschreven door 2 politiek geengageerde Argentijnen die een tijd naar Amsterdam zijn uitgeweken na de staatsgreep van '76 en is door Epo (Partij van de Arbeid)
uitgegeven en dat laat zich af en toe wel eens voelen in de sociologische benadering. Er wordt geen gelegenheid onbenut gelaten de tango te claimen als erfgoed van "het volk", terwijl
de bourgoisie de zang en dans daarna gerecupereerd zou hebben.

Dat historisch materialistisch toontje werkt soms een beetje irritant , want wij willen natuurlijk gewoon leren dansen of wat leuke verhalen horen over de Lijster van Abasto (ja, zoek die maar op Babelfish) Discepolo, Troilo of Piazolla. (TD)

Zoals we nog weten uit de geschiedenisboekjes is 11 november de dag dat de verschrikkelijke eerste Wereldoorlog ten einde liep en dat wordt elk jaar gevierd met een verlof dag.

Wij hebben voor de gelegenheid 2 boeken uit die periode in aanbieding: hollen naar Via Via dus, first come first serve..

De Groote Oorlog Sophie de Schaepdrijver
Uitgeverij Contact, 1997

Dit boek over de Eerste Wererloorlog in Belgie is een poging om een interessante periode uit de vaderlandse  geschiedenis op de wetenschappelijke wijze te benaderen.

Immers, de eerste wereldoorlog staat voor de geboorte van de Vlaamse ontvoogdingstrijd en is dus bij definitie controversieel. Het is bekend dat Belgie zich dapper verzet heeft tegen de Duitse overmacht, dat Koning Albert en zijn vrouw Elizabeth een heroische rol speelden, maar ook dat in de loopgraven het vlaamse nationalisme ontstond dat daarna vorm kreeg in de IJzerbedevaart.

In het begin is het boek zeker onderhoudend omdat de auteur een korte samenvatting geeft over hoe het leven was in het vooroorlogse Belgie, een erg goed leven blijkbaar en dan houdt ze ook enkele clichés tegen het licht van de waarheid. Aan de Ijzer, de plek waar Brave little Belgium (zoals genoemd in de Angelsaksische pers) standhield, werden er geen heldendaden verricht maar vooral "standgehouden", ook waren de spraakmakende overwinningen van de Belgen (Slag van Halen) maar tijdelijk en werd het land snel onder de voet gelopen. 

De auteur pretendeert vooral het dagelijkse leven tijdens 14-18 op een koele manier te benaderen en wie in dit boek over grote veldslagen wil lezen of zijn tricolore vaderlandsliefde een boost wil geven, zit bij De Schaepdrijver aan het verkeerde adres.
Zij lijkt eerder de eerste wereldoorlog te willen demystifieren of te ontladen. Ze focuset daarom op de in belgie heersende administratieve chaos, voedselschaarste en het lot van de stromen vluchtelingen: kortom concrete problemen die met een oorlog gepaard gaan. Interessant om weten is dat de Belgen tijdens bijna de gehele duur van de Eerste Wereldoorlog hebben kunnen genieten van een stevige subsidie uit Engeland, nl de "Commission for Relief in Belgium" die dan weer de lokale organisatie van Voedselhulp steunden, iets wat de Duitsers niet hebben tegengehouden en waardoor er hongersnood in Belgie vermeden kon worden.

Er was natuurlijk heel wat politiek getouwtrek over wie die voedselhulp moest verdelen en hoe en lijkt dan weer allemaal veel "Belgischer" dan een klauwende leeuw aan het front.

Dat De Schaepdrijver voor haar boek bij het Konklijk Hof werd onderscheiden, is waarschijnlijk een teken dat haar interpretatie van de feiten in Lakense kringen op goedkeuring kon rekenen, meer dan dat ze er in geslaagd was een moeilijke materie aan een breed publiek uit te leggen. Daarvoor is De Groote Oorlog te duidelijk een bewerkte doctoraatsthesis.  De tweede helft van het boek ontspoort immers in allerlei bijzonderheden over de tientallen stromingen binnen het Vlaamse en Belgisch nationalisme dat men al gauw de draad en interesse kwijt raakt. Boring as Belgium. De titel had op dat vlak iets duidelijker moeten zijn, want velen zullen op hun honger blijven zitten. Ik had eerlijk gezegd toch wat meer vuurwerk aan de Ijzer verwacht. Dan toch liever De Kanonnen van Augustus van Barbara Tuchman herlezen. (TD)

Bei uns in Deutchschland, Ernest Claes
Vlaamse pockets, Heideland, Hasselt

In deze pocketversie van een klassieker uit de Vlaamse literatuur, beschrijft de auteur zijn krijgsgevangenschap tijdens de Eerste Wereldoorlog in Duitsland. U herinnert zich waarschijnlijk nog, uit de schoolboeken (of omdat u stokoud bent), dat de Duitsers in 1914 het "neutrale" belgie binnenvielen en daar lelijk huis hielden. Claes werd krijgsgevangen genomen bij de slag van Namen en met zijn compagnie op de trein gezet alwaar ze in ergens in het oosten van het gastland het einde van de oorlog moesten afwachten in penibele omstandigheden. "Bei uns in Deutschland" is geen plezant boek van de schrijver van De Witte. In dit a-typisch reisverhaal beschrijft
Claes hoe hij probeert te overleven in de hel.
"Daar zijn dagen dat we geen macht meer hebben over ons zelf, dat we ons laten meedrijven als op een stroom van weemoed, en dan ziet ge soms een van die grote manskerels die begint te huilen als een kind."

Claes' observatievermogen levert goede beschrijvingen op van het ritselen in zo'n concentratiekamp en de manier waarop iedereen op zijn manier probeert te overleven. Ronduit amusant zijn de beschrijvingen van de verschillende nationaliteiten en hoe ze zich daar gedragen: de Duitsers worden uiteraard niet het meest
sympathiek voorgesteld, de Engelsen als afstandelijk en in zichzelf gekeerd, de Russen als sjacheraars en de Fransen - die de meerderheid uitmaken - als grote monden met een klein hartje. De Fransen hebben op hun beurt sympathie voor "les petits belges" met wie ze de taal delen en ze nemen hen al gauw onder de vleugels. De
onverholen sympathie voor de Fransen - met wie de Vlamingen ongetwijfeld een aantal Bourgondische principes delen - verhult anderzijds niet de bitterheid van Claes die zich als soldaat verraden voelt door zijn eigen Franstalige Belgische officiers die geen band hadden met de troepen die ze commandeerden.
Dit boekje is onderhoudend, het lijdt als reisverhaal misschien juist aan een gebrek aan verplaatsingen, ondanks de titel kom je niet veel te weten over Duitsland in de Eerste Wereldoorlog en van toon is het allemaal nogal somber. Stilistisch is het boek uitstekend en de taal van Claes heeft de tand des tijds doorstaan,
door zijn frisse, weinig pretentieuze aanpak. (TD)

Vrijdag 24 september in via via:

De avond van de migranten.

We zitten nog altijd in het jaar van 2-eeuwfeest van Argentinie. Argentinie is een land gemaakt door migranten. Deze mensen zijn het afgelopen jaar reeds herhaalde malen in de schijnwerpers gekomen, maar dat neemt niet weg dat hun levens en hun idealen heel boeiend zijn en we er geen genoeg van krijgen. Hugo Declerck en Devetter Eriberto hebben een boek geschreven over de migranten van Villaguay, Entre Rios. Dit boek staat vol verhalen van mensen die vanuit België naar hier zijn vertrokken met hebben en houwen. We dijkelen vrijdag 24 september even in hun belevenissen en brengen hun tocht, hun hoop en hun succes of tegenslag terug tot leven.

Wie zin heeft om een van hun getuigenissen uit te beelden in klank, kleur, of muziek, vraag je verhaal aan en ik stuur het naar je door.(als reactie op dit artikel)

Boeken die worden gebruikt zijn:

Mensen overplanten, van Hugo Declercq en Eriberto Devetter

In het gouden spoor van Patagonië, Rein Remaut

Roets, vlaamse kalender

VIA VIA

SAN TELMO

20.30

24 SEPTEMBER

Tot dan!